Testamenti i Berlinit: çfarë bëhet detyruese dhe çfarë kërkojnë fëmijët

Kontrolluar më 05.11.2026

Përkthyer nga gjermanishtja. Nëse diçka ndryshon, vlen teksti gjerman: Deutsche Fassung

„Ne caktojmë njëri-tjetrin si trashëgimtar; pas vdekjes së të fundit trashëgojnë fëmijët.“ Kështu ose ngjashëm shkruhet në shumë testamente të çifteve të martuara (Berliner Testament). Çfarë do të thotë kjo për fëmijët, shumë e kuptojnë vetëm kur ka vdekur prindi i parë.

Çfarë vlen në përgjithësi

Së pari bashkëshorti, i vetëm. Kur vdes njëri prind, tjetri trashëgon gjithçka. Në këtë rast të parë trashëgimie fëmijët nuk janë trashëgimtarë; nuk krijohet bashkësi trashëgimtarësh (Erbengemeinschaft).
Pastaj fëmijët. Nëse bashkëshortët kanë caktuar që pas vdekjes së atij që mbetet gjallë pasuria trashëgimore t'i kalojë një të treti, në rast dyshimi prezumohet se ky i tretë është trashëgimtar i të vdekurit të fundit për të gjithë pasurinë (§ 2269 Abs. 1 BGB). Fëmijët, pra, trashëgojnë një herë, nga prindi që vdes i fundit, dhe pikërisht gjithçka që ka mbetur atëherë.
Vetëm për bashkëshortët dhe partnerët e regjistruar të jetës. Vetëm ata mund të bëjnë një testament të përbashkët.

Pjesa e detyrueshme në vdekjen e parë

Meqë në rastin e parë të trashëgimisë fëmijët anashkalohen, ata mund t'i kërkojnë prindit që mbetet gjallë pjesën e detyrueshme (Pflichtteil): gjysmën e pjesës së tyre ligjore të trashëgimisë, në para (§ 2303 BGB). Nuk janë të detyruar ta bëjnë këtë, dhe shumë nuk e bëjnë.

Disa testamente përmbajnë për këtë një klauzolë: kush kërkon pjesën e detyrueshme në vdekjen e parë, do të marrë vetëm pjesën e detyrueshme edhe në të dytën. Nëse dhe si vepron një klauzolë e tillë, varet nga formulimi i saj.

Çfarë bëhet detyruese pas vdekjes së parë

Disponimet e ndërvarura. Këto janë disponime për të cilat prezumohet se njëri bashkëshort nuk do t'i kishte bërë pa disponimet e tjetrit. Kur bashkëshortët caktojnë njëri-tjetrin, kjo prezumohet në rast dyshimi (§ 2270 BGB).
Sa janë gjallë të dy, një bashkëshort mund ta revokojë një disponim të tillë vetëm në formën që vlen për tërheqjen nga kontrata e trashëgimisë, pra jo fshehurazi me një testament të ri (§ 2271 Abs. 1 BGB).
Me vdekjen e njërit shuhet e drejta e revokimit. Ai që mbetet gjallë mund ta anulojë disponimin e vet vetëm nëse heq dorë nga ajo që i është lënë (§ 2271 Abs. 2 BGB). Nëse e ka pranuar, si rregull nuk mund t'i zëvendësojë më fëmijët si trashëgimtarë përfundimtarë me një testament të ri, për shembull në favor të një partneri të ri.

Ai që mbetet gjallë mund të disponojë edhe më tej mbi pasurinë sa është gjallë: mund ta shesë shtëpinë dhe t'i shpenzojë paratë. Detyrimi lidhet me testamentin, jo me jetën.

Dhe tatimi

Çdo fitim tatohet më vete. Me testamentin e Berlinit fëmijët nuk trashëgojnë asgjë nga prindi i parë; shuma e tyre e përjashtuar nga tatimi për këtë prind mbetet e papërdorur, dhe në rastin e dytë të trashëgimisë vjen e gjithë pasuria njëherësh. Te pasuritë më të mëdha kjo mund të ketë rëndësi. Më shumë te Tatimi mbi trashëgiminë: shumat e përjashtuara.

Çfarë ju ndihmon

Ta lexoni testamentin me kujdes, fjalë për fjalë. A ka aty një klauzolë për pjesën e detyrueshme? A lejohet ai që mbetet gjallë të bëjë ndryshime?
Në vdekjen e parë të shënoni çfarë kishte. Ajo që duhet ndarë në rastin e dytë të trashëgimisë kuptohet më lehtë vite më vonë, kur gjendja e atëhershme është e dokumentuar.
Të flisni me njëri-tjetrin sa është gjallë njëri prind. Për shtëpinë, për përkujdesjen, për atë që pret secili.

Se çfarë do të thotë një testament i caktuar dhe nëse ka kuptim të kërkohet pjesa e detyrueshme, e vlerëson një avokate ose një avokat.